Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017
S&P 500
2.506,65
0,11%
FTSE 100
7.275,25
0,30%
DAX
12.561,79
0,02%
Nikkei 225
20.300,61
0,01%
ATHEN
762,86
0,27%
  • 08:39 - Κουρουμπλής: Σε έναν μήνα η πρώτη ουσιαστική αποτύπωση των προσπαθειών για την απορρύπανση στο Σαρωνικό
  • 08:20 - Συνάντηση Tusk – May στο Λονδίνο στις 26/9 για το Brexit
  • 08:14 - Erdogan: Να ακυρωθεί το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν
  • 02:02 - Σεισμός 7,1 Ρίχτερ στο Μεξικό με 100 νεκρούς, 60 τραυματίες και 27 κτιριακά συγκροτήματα να έχουν καταρρεύσει
  • 00:35 - Καραμούζης (Eurobank) στη FAZ: Η εμπιστοσύνη προς τις ελληνικές τράπεζες αποκαθίσταται
 

Ifo: Η πολιτική του εξωτερικού πλεονάσματος της Γερμανίας ωφελεί μόνο την ίδια

Ifo: Η πολιτική του εξωτερικού πλεονάσματος της Γερμανίας ωφελεί μόνο την ίδια
Εάν η Γερμανία είχε συμβάλει περισσότερο στις παγκόσμιες δαπάνες, σύμφωνα με αυτή την άποψη, η οικονομική ανάκαμψη από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 θα ήταν ισχυρότερη
Την πολιτική του εξωτερικού πλεονάσματος της Γερμανίας και τα οφέλη που καρπώνεται, αναλύει σε άρθρο του Project Syndicate ο πρόεδρος του ινστιτούτου IFO, θέτοντας όμως και ερωτήματα, αν άλλαζε κάτι στην πολιτική της, αν και πόσο θα βοηθούσε την παγκόσμια οικονομία.
Πιο συγκεκριμένα το άρθρο αναφέρει:
Η συζήτηση για τις παγκόσμιες μακροοικονομικές ανισορροπίες, επικεντρώνεται ολοένα και περισσότερο στο πλεόνασμα του τρέχοντος ισολογισμού της Γερμανίας και στην οικονομική της πολιτική.
Παρά τη ζωτικότητα της γερμανικής οικονομικής μηχανής και τον ρόλο που διαδραματίζει για την ανάπτυξη και τη διατήρηση της σταθερότητας στην ευρωζώνη, η κριτική για το εξωτερικό πλεόνασμα της χώρας αυξάνεται.
Όπως είπε πρόσφατα κάποος οικονομολόγος, η Γερμανία "μαζεύει πάρα πολλά και ξοδεύει πολύ λίγα", καθιστώντας την "κακή υπερασπίστρια του ελεύθερου εμπορίου".
Τι πρέπει λοιπόν να κάνει η Γερμανία;
Η απάντηση εξαρτάται: η οικονομική ή η πολιτική καθοδηγεί τη λήψη αποφάσεων.
Η τρέχουσα κριτική, η οποία ονομάστηκε από έναν παρατηρητή μια «άβολη ατμόσφαιρα» στη σύνοδο κορυφής των G20 τον Ιούλιο 2017 στο Αμβούργο, επικεντρώνεται σε δύο αξιώσεις.
Πρώτον, η Γερμανία βλάπτει τον εαυτό της εξάγοντας πάρα πολλά και επενδύοντας πολύ λίγο στην ίδια της τη χώρα.
Δεύτερον, η Γερμανία παρακρατεί τη ζήτηση από τον υπόλοιπο κόσμο, ιδίως από τις ΗΠΑ.
Εάν η Γερμανία είχε συμβάλει περισσότερο στις παγκόσμιες δαπάνες, σύμφωνα με αυτή την άποψη, η οικονομική ανάκαμψη από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 θα ήταν ισχυρότερη.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει επιτακτικός οικονομικός λόγος για τη Γερμανία να κάνει κάτι διαφορετικό. Α
ν η Γερμανία έχει κάποιο λόγο να αλλάξει πορεία, είναι κυρίως για πολιτικούς λόγους.
Η πρώτη κριτική - ότι οι εγχώριες δαπάνες της Γερμανίας δεν τήρησαν τις επενδυτικές ανάγκες της - είναι μύθος.
Εκθέσεις σχετικά με τα ανεπαρκώς κτισμένα κτίρια και τις γέφυρες που γκρεμίζονται προσφέρονται ως απόδειξη ότι η λιτότητα έχει ξεπεράσει τον λόγο.
Αλλά οι αριθμοί λένε μια διαφορετική ιστορία.
Από το 2001 έως το 2005, για παράδειγμα, το μέσο πλεόνασμα του τρέχοντος ισολογισμού στη Γερμανία ήταν 2,4% του ΑΕΠ και οι μέσες εγχώριες επενδύσεις ήταν μόλις κάτω του 20% του ΑΕΠ.
Κατά τη διάρκεια της πενταετούς περιόδου που έληξε το 2016, το πλεόνασμα ανέβηκε στο 7,3% του ΑΕΠ, αλλά οι επενδύσεις παρέμειναν σταθερές στο 20%.
(Οι εγχώριες δαπάνες της Γερμανίας ήταν σημαντικά υψηλότερες στη δεκαετία του 1990, αλλά αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη γερμανική επανένωση και δεν ήταν βιώσιμο).
Το πλεόνασμα έχει αυξηθεί για έναν λόγο: σύνεση.
Η Γερμανία αντιμετωπίζει την προοπτική δημοσιονομικής κρίσης, καθώς ο πληθυσμός της γερνάει και το εργατικό της δυναμικό συρρικνώνεται.
Πρέπει να προετοιμαστεί για την προβλεπόμενη μείωση των συνταξιοδοτικών εισφορών και την αύξηση του κόστους ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.
Ενώ το έλλειμμα του δημόσιου τομέα ήταν 3% του ΑΕΠ στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Γερμανία διαχειρίζεται ένα μικρό πλεόνασμα σήμερα, πράγμα που αποτελεί μια απόλυτα λογική αντίδραση, όπως και η αύξηση των ιδιωτικών αποταμιεύσεων.
Προς το παρόν, είναι πιο λογικό να επενδυθούν οι πρόσθετες αποταμιεύσεις στο εξωτερικό, επειδή η γήρανση του πληθυσμού στη Γερμανία περιορίζει τη δυνατότητα για χρήσιμες επενδύσεις στη χώρα και άλλες αγορές αναπτύσσονται γρηγορότερα.
Το δεύτερο σημείο των κριτικών, ότι η Γερμανία είναι φειδωλή με τις παγκόσμιες αγορές της, είναι πιο περίπλοκο.
Η Γερμανία θα μπορούσε σίγουρα να βοηθήσει τις πασχίζουσες οικονομίες της ευρωζώνης, αν αγόραζε περισσότερα από τα αγαθά και τις υπηρεσίες τους.
Ωστόσο, οι περισσότερες εισαγωγές και το χαμηλότερο πλεόνασμα θα οδηγούσαν σε αύξηση των επιτοκίων, γεγονός που είναι κακό για τις υπερχρεωμένες χώρες.
Στη δημοσιονομική πολιτική, όπως και στην εθνική ασφάλεια, είναι απολύτως φυσιολογικό μια χώρα να βάζει τα δικά της συμφέροντα μπροστά από των άλλων. Ωστόσο, η παγκόσμια πίεση μπορεί να μετακινήσει τη Γερμανίδα Καγκελάριο Angela Merkel από την κυβέρνηση για τουλάχιστον τρεις λόγους - όλοι πολιτικοί και όχι οικονομικοί.
Πρώτον, η Γερμανία έχει έντονο ενδιαφέρον για τη διεθνή συνεργασία σε πολλούς τομείς, από τη μετανάστευση έως την ενεργειακή ασφάλεια.
Οι παραχωρήσεις σχετικά με τη μακροοικονομική πολιτική, θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη συνεργασία σε άλλους τομείς.
Για τη Merkel, η προσέγγιση της "πρώτης Γερμανίας", παρόμοια με τη στρατηγική "Αμερική πρώτα" του προέδρου Donald Trump, θα ήταν αντιπαραγωγική.
Δεύτερον, οι οφειλέτες σπάνια βλέπουν τους πιστωτές τους με συμπάθεια.
Η θέση του δανειολήπτη της Γερμανίας σε σχέση με άλλες χώρες, μπορεί να οδηγήσει σε πολιτικές συγκρούσεις, διότι οι οφειλέτες έχουν κίνητρα να αποφύγουν την εξόφληση.
Τρίτον, η διαδικασία μακροοικονομικών ανισορροπιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία θεσπίστηκε για να αποφευχθεί η αποσταθεροποίηση των οικονομικών πολιτικών από τα μεμονωμένα κράτη μέλη, απαιτεί προσαρμογές των χωρών με πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών άνω του 6% του ΑΕΠ.
Η Γερμανία δύσκολα μπορεί να περιμένει από άλλες χώρες να συμμορφωθούν με τους κανόνες της ΕΕ, εάν τις αγνοεί.
Το εάν η Merkel επιλέγει να δράσει παραμένει προς συζήτηση, αλλά υπάρχουν πολλές επιλογές εάν το κάνει.
Για παράδειγμα, η Γερμανία θα μπορούσε να προσπαθήσει να τονώσει την εγχώρια κατανάλωση μέσω ταχύτερων αυξήσεων των μισθών.
Αλλά, εκτός από τον ελάχιστο μισθό, η κυβέρνηση δεν καθορίζει κλίμακες αμοιβών.
Και ενώ η αύξηση του κατώτατου μισθού θα ενίσχυε το εισόδημα για όσους έχουν θέσεις εργασίας, θα μπορούσε επίσης να αυξήσει την ανεργία.
Ως αποτέλεσμα, η συνολική κατανάλωση μπορεί ακόμη και να μειωθεί.
Μια άλλη επιλογή θα ήταν να αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες στις στρατιωτικές προμήθειες και στις υποδομές, αν και οι στρατιωτικές προμήθειες είναι μια μακροπρόθεσμη διαδικασία και οι περισσότερες επενδύσεις σε υποδομές θα είναι δύσκολες σε μια εποχή που ο κατασκευαστικός κλάδος λειτουργεί με πλήρη παραγωγική ικανότητα.
Θα ήταν πιθανότατα ευκολότερο να ενισχυθούν οι εταιρικές επενδύσεις, όπως η εισαγωγή επιταχυνόμενης απόσβεσης, οι πιστώσεις φόρου για την προώθηση της έρευνας και της ανάπτυξης και οι γενναιόδωρες διατάξεις αντιστάθμισης ζημιών. Πράγματι, η ενίσχυση των εγχώριων ιδιωτικών επενδύσεων μέσω της μεταρρύθμισης του εταιρικού φόρου φαίνεται να είναι η καλύτερη επιλογή.
Όμως, όσον αφορά την αντιμετώπιση των παγκόσμιων μακροοικονομικών ανισορροπιών, οι επικριτές της Γερμανίας θα απογοητευθούν από τέτοια μέτρα.
Η Γερμανία αντιπροσωπεύει το 4,4% του παγκόσμιου ΑΕΠ.
Έτσι, η μείωση του εξωτερικού πλεονάσματος, ακόμη και κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες από το σημερινό επίπεδο του 8,5% του ΑΕΠ, θα είχε ελάχιστο αντίκτυπο στην παγκόσμια οικονομία.
Μια αύξηση της ζήτησης ίση με 2,5% του γερμανικού ΑΕΠ θα ενισχύσει την παγκόσμια ζήτηση κατά μόλις 0,1%.
Ο κόσμος θα χάσει έναν αποδιοπομπαίο τράγο για τις οικονομικές του δυσκολίες.
Πολύ λίγο θα άλλαζαν τα πράγματα.

www.bankingnews.gr
Τελευταία τροποποίηση στις 17/07/2017 - 20:49
Για να μπορείτε να σχολιάζετε πρέπει να είστε εγγεγραμένος χρήστης και να κάνετε Login
Κάντε κλικ εδώ για να κάνετε login Δημιουργία λογαριασμού

BREAKING NEWS