![Foreign Policy: Η Γαλλία χρειάζεται τη στήριξη της Ιταλίας για κοινή Pax Mediterranea απέναντι στην προκλητική Τουρκία](https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/3ec3680e82f14f245633c3b1af7f1b1a_XL.jpg)
Η συνεργασία των πρώην ανταγωνιστών της Pax Mediterranea, Παρισιού και Ρώμης, μπορεί να σημάνει την τελική αποξένωση της Άγκυρας από την Ευρώπη
Το παιχνίδι του μοιράσματος της Ανατολικής Μεσογείου από τις μεγάλες δυνάμεις αναλύει ο Michael Tanchum, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Navarra της Ισπανίας, ο οποίος μάλιστα έχει πάρει θέση υπέρ της Τουρκίας στις διαμάχες της με την Ελλάδα στο Αιγαίο.
Όπως αναλύει ο ίδιος στο Foreign Policy, στις 25 Σεπτεμβρίου, οι αρχηγοί των 27 της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπρεπε να συγκεντρωθούν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για να ψηφίσουν κυρώσεις κατά της Τουρκίας.
Επρόκειτο για το ζήτημα των παράνομων, όπως τις είχε χαρακτηριστεί η ΕΕ, ενεργειών της Άγκυρας κατά της Ελλάδας και της Κύπρου.
Συγκεκριμένα, η Τουρκία έχει στείλει, και συνεχίζει να στέλνει, πλοία για εξερεύνηση των υποθαλάσσιων ενεργειακών πόρων στα κυρίαρχα ύδατα αυτών των χωρών.
Η ψηφοφορία έχει πλέον αναβληθεί για μια εβδομάδα λόγω καραντίνας του προέδρου του συμβουλίου, αλλά για την Άγκυρα, η καθυστέρηση αντιπροσωπεύει μόνο την αναβολή του αναπόφευκτου: πιθανό διαζύγιο από την Ευρώπη.
Η ταραγμένη σχέση των δύο πλευρών έχει παγώσει από το 2018, όταν η Άγκυρα ξεκίνησε τη διπλωματία της με τα πλοία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Εκείνη την εποχή, το συμβούλιο ψήφισε να παγώσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην ΕΕ και ανέστειλε τις εργασίες για τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης του μπλοκ με τον ανατολικό γείτονά της.
Μια ψηφοφορία κατά της Τουρκίας την επόμενη εβδομάδα θα μπορούσε να κάνει αυτό το διαζύγιο μόνιμο.
Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για τις κυρώσεις θα μπορούσε να εξαρτάται από τη μακροχρόνια αμφιθυμία της Ιταλίας.
Στη βυζαντινή πολυπλοκότητα της μεσογειακής γεωπολιτικής, τα ενεργειακά συμφέροντα της Ιταλίας στη Λιβύη από την πόλεμο και όχι οι σημαντικές επενδύσεις της στην ενέργεια της Ανατολικής Μεσογείου θα καθορίσουν πιθανώς την επιλογή της Ρώμης.
Η παραίτηση του πρωθυπουργού της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης (GNA) στα μέσα Σεπτεμβρίου, που είχε βρεθεί στο επίκεντρο περίπλοκων πολιτικών μεταξύ της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Τουρκίας, υποδηλώνει ότι η Ιταλία μπορεί να έχει φτάσει σε ένα σημείο ανατροπής.
Η μεσογειακή πολιτική βρίσκεται σε εξέλιξη.
Για να αποφασίσει κυρώσεις κατά της Τουρκίας, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα χρειαστεί την ομόφωνη έγκριση όλων των κρατών μελών της ΕΕ και οι ψήφοι δεν είναι καθόλου σίγουροι.
Για να συγκεντρώσει την υποστήριξη της ΕΕ για την Ελλάδα και την Κύπρο, στις αρχές Σεπτεμβρίου, ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron δήλωσε ότι η Τουρκία του Προέδρου Recep Tayyip Erdogan δεν ήταν πλέον εταίρος στην Ανατολική Μεσόγειο και προέτρεψε την Ευρώπη να μιλήσει με «μια πιο και καθαρή φωνή».
Ο κύριος στόχος της προτροπής του Macron ήταν η Ιταλία, η οποία είναι ο παραδοσιακός Ευρωπαίος ανταγωνιστής της Γαλλίας στη Μεσόγειο και υπήρξε μεταξύ των ισχυρότερων υποστηρικτών για στενότερες σχέσεις μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας.
Με την Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γαλλία να υποστηρίζουν ισχυρή δράση εναντίον της Τουρκίας, ενώ η Ιταλία, η Μάλτα και η Ισπανία διαμαρτύρονται, η Μεσόγειος χωρίζεται ομοιόμορφα.
Αλλά εάν η Ιταλία στραφεί προς τη Γαλλία, με αποτέλεσμα μια σύμπλευση μεταξύ των δύο μεγαλύτερων μεσογειακών κρατών της ΕΕ, τότε είναι πιθανό ολόκληρη η νότια ΕΕ να ταλαντευτεί υπέρ κάποιας μορφής κυρώσεων.
Η δυναμική στην ΕΕ στο σύνολό της θα ήταν τότε μια πιο σκληρή γραμμή προς την Τουρκία.
Για το σκοπό αυτό, η Macron ζήτησε μια «Pax Mediterranea», η οποία διαχειρίζεται μια εταιρική σχέση των μεσογειακών εθνών της ΕΕ.
Πίσω από αυτό, ο Macron προσφέρει στην Ιταλία μια πραγματική επαναφορά πολιτικών στο υπέροχο παιχνίδι της Μεσογείου - μια ολοκληρωμένη γαλλο-ιταλική συνεργασία για τον έλεγχο της περιοχής.
Ποιος θέτει τους κανόνες του υπέροχου παιχνιδιού της Μεσογείου;
Οι τέσσερις μεγαλύτερες χώρες της λεκάνης της Μεσογείου - Αίγυπτος, Τουρκία, Γαλλία και Ιταλία - αποτελούν πάνω από το μισό πληθυσμό της περιοχής και καθορίζουν τους κανόνες του μεγάλου παιχνιδιού της Μεσογείου.
Παρά τις παρεμβάσεις εξωτερικών παραγόντων, από τη Ρωσία έως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, είναι ζήτημα μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων της Μεσογείου να κυριαρχήσουν στους ενεργειακούς πόρους της περιοχής και στις εμπορικές διαδρομές διέλευσης που καθορίζουν την περιφερειακή γεωπολιτική.
Ο σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ των τεσσάρων - που επίσης διαθέτει τους τέσσερις ισχυρότερους στρατούς της Μεσογείου - έχει παίξει ως επί το πλείστον ρόλο στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης, ο οποίος έχει δημιουργήσει μια συνεργασία που αποτελείται από τη Γαλλία και την Αίγυπτο εναντίον της Τουρκίας.
Η Γαλλία είναι ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές όπλων της Αιγύπτου και έχει συνεργαστεί κρυφά με το Κάιρο για την υποστήριξη των δυνάμεων της Ανατολικής Λιβύης ενάντια στο δυτικό GNA, το οποίο υποστηρίζεται στρατιωτικά από την Τουρκία και το οποίο υποστηρίζει η Ιταλία.
Η απόφαση της Ιταλίας να συνεργαστεί με το GNA και την Τουρκία αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας να προστατεύσει τα ενεργειακά της συμφέροντα στη Λιβύη και να στραφεί προς τη λεκάνη της Μεσογείου.
Αυτή η εξισορρόπηση έχει δει τις εξαγωγές της Ιταλίας σε μεσογειακές αγορές να ξεπερνούν τις εξαγωγές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.
Ωστόσο, παρά την εμπορική πρόοδο της Ιταλίας και τη γειτνίαση με τις νότιες ακτές της Μεσογείου, η ανάπτυξη των αγορών στη Βόρεια Αφρική περιορίστηκε από την υπερμεγέθη επιρροή της Γαλλίας.
Μέχρι την εκ νέου ιεράρχηση της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής από τον Macron, που οδήγησε τελικά στην έκκλησή του για Pax Mediterranea, το Παρίσι δεν ήταν πρόθυμο να επιτρέψει στη σχέση του με τη Ρώμη να αναπτύξει μεγαλύτερη ισοτιμία.
Ωστόσο, η αυξανόμενη επιθετικότητα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και η Λιβύη άλλαξαν τη στρατηγική του Παρισιού - και μπορεί να κάνει τη Ρώμη να σκεφτεί δύο φορές την ευθυγράμμισή της με την Άγκυρα - παρέχοντας ώθηση για μια ολοκληρωμένη γαλλο-ιταλική προσέγγιση, καταλήγει ο Tanchum.
www.bankingnews.gr
Όπως αναλύει ο ίδιος στο Foreign Policy, στις 25 Σεπτεμβρίου, οι αρχηγοί των 27 της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπρεπε να συγκεντρωθούν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για να ψηφίσουν κυρώσεις κατά της Τουρκίας.
Επρόκειτο για το ζήτημα των παράνομων, όπως τις είχε χαρακτηριστεί η ΕΕ, ενεργειών της Άγκυρας κατά της Ελλάδας και της Κύπρου.
Συγκεκριμένα, η Τουρκία έχει στείλει, και συνεχίζει να στέλνει, πλοία για εξερεύνηση των υποθαλάσσιων ενεργειακών πόρων στα κυρίαρχα ύδατα αυτών των χωρών.
Η ψηφοφορία έχει πλέον αναβληθεί για μια εβδομάδα λόγω καραντίνας του προέδρου του συμβουλίου, αλλά για την Άγκυρα, η καθυστέρηση αντιπροσωπεύει μόνο την αναβολή του αναπόφευκτου: πιθανό διαζύγιο από την Ευρώπη.
Η ταραγμένη σχέση των δύο πλευρών έχει παγώσει από το 2018, όταν η Άγκυρα ξεκίνησε τη διπλωματία της με τα πλοία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Εκείνη την εποχή, το συμβούλιο ψήφισε να παγώσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην ΕΕ και ανέστειλε τις εργασίες για τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης του μπλοκ με τον ανατολικό γείτονά της.
Μια ψηφοφορία κατά της Τουρκίας την επόμενη εβδομάδα θα μπορούσε να κάνει αυτό το διαζύγιο μόνιμο.
Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για τις κυρώσεις θα μπορούσε να εξαρτάται από τη μακροχρόνια αμφιθυμία της Ιταλίας.
Στη βυζαντινή πολυπλοκότητα της μεσογειακής γεωπολιτικής, τα ενεργειακά συμφέροντα της Ιταλίας στη Λιβύη από την πόλεμο και όχι οι σημαντικές επενδύσεις της στην ενέργεια της Ανατολικής Μεσογείου θα καθορίσουν πιθανώς την επιλογή της Ρώμης.
Η παραίτηση του πρωθυπουργού της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης (GNA) στα μέσα Σεπτεμβρίου, που είχε βρεθεί στο επίκεντρο περίπλοκων πολιτικών μεταξύ της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Τουρκίας, υποδηλώνει ότι η Ιταλία μπορεί να έχει φτάσει σε ένα σημείο ανατροπής.
Η μεσογειακή πολιτική βρίσκεται σε εξέλιξη.
Για να αποφασίσει κυρώσεις κατά της Τουρκίας, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα χρειαστεί την ομόφωνη έγκριση όλων των κρατών μελών της ΕΕ και οι ψήφοι δεν είναι καθόλου σίγουροι.
Για να συγκεντρώσει την υποστήριξη της ΕΕ για την Ελλάδα και την Κύπρο, στις αρχές Σεπτεμβρίου, ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron δήλωσε ότι η Τουρκία του Προέδρου Recep Tayyip Erdogan δεν ήταν πλέον εταίρος στην Ανατολική Μεσόγειο και προέτρεψε την Ευρώπη να μιλήσει με «μια πιο και καθαρή φωνή».
Ο κύριος στόχος της προτροπής του Macron ήταν η Ιταλία, η οποία είναι ο παραδοσιακός Ευρωπαίος ανταγωνιστής της Γαλλίας στη Μεσόγειο και υπήρξε μεταξύ των ισχυρότερων υποστηρικτών για στενότερες σχέσεις μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας.
Με την Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γαλλία να υποστηρίζουν ισχυρή δράση εναντίον της Τουρκίας, ενώ η Ιταλία, η Μάλτα και η Ισπανία διαμαρτύρονται, η Μεσόγειος χωρίζεται ομοιόμορφα.
Αλλά εάν η Ιταλία στραφεί προς τη Γαλλία, με αποτέλεσμα μια σύμπλευση μεταξύ των δύο μεγαλύτερων μεσογειακών κρατών της ΕΕ, τότε είναι πιθανό ολόκληρη η νότια ΕΕ να ταλαντευτεί υπέρ κάποιας μορφής κυρώσεων.
Η δυναμική στην ΕΕ στο σύνολό της θα ήταν τότε μια πιο σκληρή γραμμή προς την Τουρκία.
Για το σκοπό αυτό, η Macron ζήτησε μια «Pax Mediterranea», η οποία διαχειρίζεται μια εταιρική σχέση των μεσογειακών εθνών της ΕΕ.
Πίσω από αυτό, ο Macron προσφέρει στην Ιταλία μια πραγματική επαναφορά πολιτικών στο υπέροχο παιχνίδι της Μεσογείου - μια ολοκληρωμένη γαλλο-ιταλική συνεργασία για τον έλεγχο της περιοχής.
Ποιος θέτει τους κανόνες του υπέροχου παιχνιδιού της Μεσογείου;
Οι τέσσερις μεγαλύτερες χώρες της λεκάνης της Μεσογείου - Αίγυπτος, Τουρκία, Γαλλία και Ιταλία - αποτελούν πάνω από το μισό πληθυσμό της περιοχής και καθορίζουν τους κανόνες του μεγάλου παιχνιδιού της Μεσογείου.
Παρά τις παρεμβάσεις εξωτερικών παραγόντων, από τη Ρωσία έως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, είναι ζήτημα μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων της Μεσογείου να κυριαρχήσουν στους ενεργειακούς πόρους της περιοχής και στις εμπορικές διαδρομές διέλευσης που καθορίζουν την περιφερειακή γεωπολιτική.
Ο σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ των τεσσάρων - που επίσης διαθέτει τους τέσσερις ισχυρότερους στρατούς της Μεσογείου - έχει παίξει ως επί το πλείστον ρόλο στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης, ο οποίος έχει δημιουργήσει μια συνεργασία που αποτελείται από τη Γαλλία και την Αίγυπτο εναντίον της Τουρκίας.
Η Γαλλία είναι ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές όπλων της Αιγύπτου και έχει συνεργαστεί κρυφά με το Κάιρο για την υποστήριξη των δυνάμεων της Ανατολικής Λιβύης ενάντια στο δυτικό GNA, το οποίο υποστηρίζεται στρατιωτικά από την Τουρκία και το οποίο υποστηρίζει η Ιταλία.
Η απόφαση της Ιταλίας να συνεργαστεί με το GNA και την Τουρκία αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας να προστατεύσει τα ενεργειακά της συμφέροντα στη Λιβύη και να στραφεί προς τη λεκάνη της Μεσογείου.
Αυτή η εξισορρόπηση έχει δει τις εξαγωγές της Ιταλίας σε μεσογειακές αγορές να ξεπερνούν τις εξαγωγές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.
Ωστόσο, παρά την εμπορική πρόοδο της Ιταλίας και τη γειτνίαση με τις νότιες ακτές της Μεσογείου, η ανάπτυξη των αγορών στη Βόρεια Αφρική περιορίστηκε από την υπερμεγέθη επιρροή της Γαλλίας.
Μέχρι την εκ νέου ιεράρχηση της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής από τον Macron, που οδήγησε τελικά στην έκκλησή του για Pax Mediterranea, το Παρίσι δεν ήταν πρόθυμο να επιτρέψει στη σχέση του με τη Ρώμη να αναπτύξει μεγαλύτερη ισοτιμία.
Ωστόσο, η αυξανόμενη επιθετικότητα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και η Λιβύη άλλαξαν τη στρατηγική του Παρισιού - και μπορεί να κάνει τη Ρώμη να σκεφτεί δύο φορές την ευθυγράμμισή της με την Άγκυρα - παρέχοντας ώθηση για μια ολοκληρωμένη γαλλο-ιταλική προσέγγιση, καταλήγει ο Tanchum.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών