Η μακρά χρηματοοικονομική κρίση δημιούργησε ισχυρές αντιθέσεις ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες
«Χρειάζεται μια νέα ισορροπία ανάμεσα σε νότια και βόρεια Ευρώπη» τιτλοφορεί σήμερα άρθρο του αναλυτή Maurizio Ferrera, η ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera».
Η εφημερίδα σημειώνει πως «η μακρά χρηματοοικονομική κρίση δημιούργησε ισχυρές αντιθέσεις ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες» και ότι «η λιγοστή κοινή ταυτότητα η οποία δημιουργήθηκε με κόπο στις περασμένες δεκαετίες διαβρώθηκε σημαντικά, και μαζί μ' αυτή, οι νόμιμες δικαιοδοσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως θεσμού με υπερεθνικές αρμοδιότητες».
Σύμφωνα με την αναλυτή, πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες σε δυο μέτωπα: να δοθεί ώθηση στην προσπάθεια επίτευξης μιας νέας ισορροπίας ανάμεσα στην γερμανική κουλτούρα της σταθερότητας και σε εκείνη της αλληλεγγύης, που εκφράζει τον ελληνικό πολιτισμό, όπως και των λατινογενών χωρών.
Χωρίς την αίσθηση του ανήκειν, κανένα θεσμικό όργανο της ευρωπαικής «κυβέρνησης» δεν μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και να επιβιώσει.
Ταυτότητα είναι ένα μείγμα των συναισθημάτων και των πεποιθήσεων (ιστορικές μνήμες, αξίες, γνώσεις και κοινές ερμηνείες).
Για την εδραίωση της νέας κοινότητας θα πρέπει επίσης να καλύπτονται καθαρά πολιτικά ερωτήματα: ποιος αποφασίζει τι; Και πριν από αυτό, γιατί θα πρέπει να λαμβάνονται κοινές αποφάσεις;
Στη δεκαετία του πενήντα, η Ευρώπη γεννήθηκε στον απόηχο παρόμοιων ερωτήσεων και η ταυτότητα του δοχείου σχηματίστηκε.
Σήμερα, όμως, μπορεί να σπάσει.
Ο αρθρογράφος επικαλείται αρκετούς αναλυτές που υποστηρίζουν την άμεση εκλογή από το σύνολο του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος, ενός προέδρου και δύο αντιπροέδρων της ΕΕ, όπως και έναν αξιωματούχο για τις εξωτερικές υποθέσεις και έναν για την άμυνα.
Ένα τέτοιο βήμα θα απαιτούσε φυσικά μια διεξοδική αναθεώρηση των Συνθηκών, μια μακρά και κουραστική διαδικασία.
Τα μέτωπα στα οποία το έργο πρέπει να προωθηθεί είναι ουσιαστικά δύο: να αναβιώσει η αρχή της πολιτικής ισότητας μεταξύ των χωρών μελών και προωθηθεί μια νέα ισορροπία μεταξύ της κουλτούρας της σταθερότητας (γερμανική) και της Αλληλεγγύης (ελληνική-λατινική).
Σύμφωνα με τις Συνθήκες, τα κράτη μέλη είναι όλα ίσα.
Στον απόηχο των μεταρρυθμίσεων που εισήχθησαν κατά τη διάρκεια της κρίσης, τα τρέχοντα συστήματα ψηφοφορίας, ωστόσο, τείνουν αντικειμενικά να προωθούν συμμαχίες μεταξύ των χωρών του Βορρά, με επίκεντρο τη Γερμανία.
Επιπλέον, άτυπες πρακτικές του Συμβουλίου είναι συχνά ασύμμετρα ξεδιάντροπες.
Κατά τις διαπραγματεύσεις για τη διάσωση της Ελλάδας, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού συχνά αντιμετωπίζονται ως ζόμπι (η έκφραση είναι Habermas), στο έλεος αυτόκλητων διευθυντών των ισχυρών, υπό την προεδρία πάντα με της Merkel ή / και του Schaeuble.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά τη σχέση μεταξύ της εθνικής ευθύνης και της πανευρωπαϊκής αλληλεγγύης.
Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η Ευρώπη έχει γίνει μια Ένωση «δημοσιονομικής προσαρμογής» σε εθνική βάση, μέσα σε ένα άκαμπτο πλαίσιο κανόνων και πειθαρχικών κυρώσεων.
Το πνεύμα της κοινωνικής και εδαφικής συνοχής, που γεννήθηκε στη δεκαετία του εβδομήντα, είχε σχεδόν εντελώς χαθεί.
Ένα παράδοξο ήταν γιατί εν τω μεταξύ η Οικονομική και Νομισματική Ένωση έχει αυξήσει την αλληλεξάρτηση μεταξύ των χωρών.
Αυτό που χρειάζεται είναι μια πολιτική και πολιτιστική διαφώτιση ανάμεσα τους ευρωπαίους ηγέτες, ιδιαίτερα εντός της ευρωζώνης.
Σήμερα χρειαζόμαστε ένα νέο και φιλόδοξο σχέδιο για να ξεκινήσει τον ευρωπαϊκό διάλογο για την «ευθύνη και την αλληλεγγύη μεταξύ ίσων».
Φυσικά, μια τέτοια πρωτοβουλία θα ήταν αρχικά διχαστική, αλλά η διαδικασία συμμαχίας των εθνικών κρατών ήταν γεμάτη με στιγμές αντιθέσεων μεταξύ των ελίτ.
Φυσικά, οι συνθήκες αργά ή γρήγορα θα αλλάξουν.
Αλλά χωρίς μια νέα πολιτιστική-πολιτική συμφωνία μεταξύ εκείνων που καθοδηγούν τους λαούς της Ευρώπης δεν θα είναι δυνατή χωρίς καμία θεσμική πρόοδο.
Και η πτώση της ΕΕ θα καταστεί μη αναστρέψιμη σε αυτό το σημείο.
www.bankingnews.gr
Η εφημερίδα σημειώνει πως «η μακρά χρηματοοικονομική κρίση δημιούργησε ισχυρές αντιθέσεις ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες» και ότι «η λιγοστή κοινή ταυτότητα η οποία δημιουργήθηκε με κόπο στις περασμένες δεκαετίες διαβρώθηκε σημαντικά, και μαζί μ' αυτή, οι νόμιμες δικαιοδοσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως θεσμού με υπερεθνικές αρμοδιότητες».
Σύμφωνα με την αναλυτή, πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες σε δυο μέτωπα: να δοθεί ώθηση στην προσπάθεια επίτευξης μιας νέας ισορροπίας ανάμεσα στην γερμανική κουλτούρα της σταθερότητας και σε εκείνη της αλληλεγγύης, που εκφράζει τον ελληνικό πολιτισμό, όπως και των λατινογενών χωρών.
Χωρίς την αίσθηση του ανήκειν, κανένα θεσμικό όργανο της ευρωπαικής «κυβέρνησης» δεν μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και να επιβιώσει.
Ταυτότητα είναι ένα μείγμα των συναισθημάτων και των πεποιθήσεων (ιστορικές μνήμες, αξίες, γνώσεις και κοινές ερμηνείες).
Για την εδραίωση της νέας κοινότητας θα πρέπει επίσης να καλύπτονται καθαρά πολιτικά ερωτήματα: ποιος αποφασίζει τι; Και πριν από αυτό, γιατί θα πρέπει να λαμβάνονται κοινές αποφάσεις;
Στη δεκαετία του πενήντα, η Ευρώπη γεννήθηκε στον απόηχο παρόμοιων ερωτήσεων και η ταυτότητα του δοχείου σχηματίστηκε.
Σήμερα, όμως, μπορεί να σπάσει.
Ο αρθρογράφος επικαλείται αρκετούς αναλυτές που υποστηρίζουν την άμεση εκλογή από το σύνολο του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος, ενός προέδρου και δύο αντιπροέδρων της ΕΕ, όπως και έναν αξιωματούχο για τις εξωτερικές υποθέσεις και έναν για την άμυνα.
Ένα τέτοιο βήμα θα απαιτούσε φυσικά μια διεξοδική αναθεώρηση των Συνθηκών, μια μακρά και κουραστική διαδικασία.
Τα μέτωπα στα οποία το έργο πρέπει να προωθηθεί είναι ουσιαστικά δύο: να αναβιώσει η αρχή της πολιτικής ισότητας μεταξύ των χωρών μελών και προωθηθεί μια νέα ισορροπία μεταξύ της κουλτούρας της σταθερότητας (γερμανική) και της Αλληλεγγύης (ελληνική-λατινική).
Σύμφωνα με τις Συνθήκες, τα κράτη μέλη είναι όλα ίσα.
Στον απόηχο των μεταρρυθμίσεων που εισήχθησαν κατά τη διάρκεια της κρίσης, τα τρέχοντα συστήματα ψηφοφορίας, ωστόσο, τείνουν αντικειμενικά να προωθούν συμμαχίες μεταξύ των χωρών του Βορρά, με επίκεντρο τη Γερμανία.
Επιπλέον, άτυπες πρακτικές του Συμβουλίου είναι συχνά ασύμμετρα ξεδιάντροπες.
Κατά τις διαπραγματεύσεις για τη διάσωση της Ελλάδας, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού συχνά αντιμετωπίζονται ως ζόμπι (η έκφραση είναι Habermas), στο έλεος αυτόκλητων διευθυντών των ισχυρών, υπό την προεδρία πάντα με της Merkel ή / και του Schaeuble.
Το δεύτερο ζήτημα αφορά τη σχέση μεταξύ της εθνικής ευθύνης και της πανευρωπαϊκής αλληλεγγύης.
Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η Ευρώπη έχει γίνει μια Ένωση «δημοσιονομικής προσαρμογής» σε εθνική βάση, μέσα σε ένα άκαμπτο πλαίσιο κανόνων και πειθαρχικών κυρώσεων.
Το πνεύμα της κοινωνικής και εδαφικής συνοχής, που γεννήθηκε στη δεκαετία του εβδομήντα, είχε σχεδόν εντελώς χαθεί.
Ένα παράδοξο ήταν γιατί εν τω μεταξύ η Οικονομική και Νομισματική Ένωση έχει αυξήσει την αλληλεξάρτηση μεταξύ των χωρών.
Αυτό που χρειάζεται είναι μια πολιτική και πολιτιστική διαφώτιση ανάμεσα τους ευρωπαίους ηγέτες, ιδιαίτερα εντός της ευρωζώνης.
Σήμερα χρειαζόμαστε ένα νέο και φιλόδοξο σχέδιο για να ξεκινήσει τον ευρωπαϊκό διάλογο για την «ευθύνη και την αλληλεγγύη μεταξύ ίσων».
Φυσικά, μια τέτοια πρωτοβουλία θα ήταν αρχικά διχαστική, αλλά η διαδικασία συμμαχίας των εθνικών κρατών ήταν γεμάτη με στιγμές αντιθέσεων μεταξύ των ελίτ.
Φυσικά, οι συνθήκες αργά ή γρήγορα θα αλλάξουν.
Αλλά χωρίς μια νέα πολιτιστική-πολιτική συμφωνία μεταξύ εκείνων που καθοδηγούν τους λαούς της Ευρώπης δεν θα είναι δυνατή χωρίς καμία θεσμική πρόοδο.
Και η πτώση της ΕΕ θα καταστεί μη αναστρέψιμη σε αυτό το σημείο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών