![Strategic Culture: Η ΕΕ μοιάζει όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία λίγο πριν την κατάρρευσή της](https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/a6f1f94b1c61e0a54c6caee7e21a3859_XL.jpg)
Γιατί η Ένωση φαίνεται να «χάνει το παιχνίδι» καθώς όλο και περισσότερες χώρες αντιδρούν στους κανόνες που έχει επιβάλλει
Η ηγεσία της ΕΕ προσπαθεί να συγκρατήσει μια κρίση που αναδύεται με αυξανόμενη ταχύτητα: αυτή η πρόκληση συνίσταται στην άνοδο των εθνοτικών κρατών (δηλαδή στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Ιταλία) ή των προκλητικών ιστορικών «πολιτιστικών συνασπισμών» (δηλαδή της Καταλονίας).
Όλοι αυτοί έχουν απογοητευθεί πλήρως από την έννοια της εξαναγκασμένης σύγκλισης προς μια ομοιόμορφη «τάξη» υπό την ηγεσία της ΕΕ, με τους αυστηρούς νομισματικούς «κλάδους» της.
Απορρίπτουν ακόμη το αίτημα της ΕΕ να είναι, κατά κάποιον τρόπο, μέρος μιας μεγαλύτερης πολιτιστικής τάξης ηθικών αξιών.
Αν η ΕΕ, κατά την μεταπολεμική εποχή, αντιπροσώπευε μια προσπάθεια να ξεφύγει από την αγγλοαμερικανική ηγεμονία, αυτά τα νέα δυνατά μπλοκ «πολιτιστικής αναζωπύρωσης» που επιδιώκουν να τοποθετηθούν ως αλληλεξαρτώμενοι, «κυρίαρχοι» χώροι, με τη σειρά τους, προσπαθούν να ξεφύγουν από μια άλλη ηγεμονία: μια διοικητική «ομοιομορφία» της ΕΕ.
Για να βγούμε από την ευρωπαϊκή αυτή τάξη (η οποία αρχικά ελπίζαμε ότι θα διαφέρει από την αγγλοαμερικανική επιρροή), η ΕΕ αναγκάστηκε να στηριχθεί στην αρχέτυπη δομή της «ελευθερίας» ως δικαιολογία της αυτοκρατορίας (που τώρα μεταμορφώθηκε στις τέσσερις ελευθερίες της ΕΕ »), στην οποία έχουν δεσμευθεί οι αυστηρές «ομοιομορφίες» της ΕΕ («ισότιμες συνθήκες», ρύθμιση σε όλες τις πτυχές της ζωής, φορολογία και οικονομική εναρμόνιση).
Το ευρωπαϊκό «σχέδιο» έχει γίνει αντιληπτό ως κάτι που αποπνέει ξεχωριστούς και αρχαίους «τρόπους ύπαρξης».
Πράγματι, τα ίδια τα γεγονότα που επιχειρήθηκαν σε διαφορετικά επίπεδα και σε ξεχωριστές γεωγραφικές πολιτιστικές περιοχές, δείχνουν ότι η ηγεμονία της ΕΕ έχει ήδη εξασθενήσει σε σημείο που μπορεί να μην είναι σε θέση να εμποδίσει πλήρως την εμφάνιση αυτού του νέου κύματος.
Αυτό που διακυβεύεται ακριβώς για την ΕΕ είναι εάν μπορεί να επιτύχει να επιβραδύνει και να περιορίσει με κάθε τρόπο την εμφάνιση αυτής της διαδικασίας πολιτισμικής επανεγγραφής, η οποία, φυσικά, απειλεί να σπάσει την εκπληκτική «αλληλεγγύη» της ΕΕ και να κατατμήσει το πρόγραμμά για μια τέλεια ρυθμισμένη τελωνειακή ένωση και κοινό χώρο εμπορίου.
Ήταν ο Carl Schmitt - ο πολιτικός φιλόσοφος - ωστόσο, ο οποίος προειδοποίησε έντονα για την πιθανότητα αυτού που ονομάζεται αρνητικός επιταχυντής «κατέχων» (katechon).
Αυτό φαίνεται να ισχύει - ακριβώς - στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η ΕΕ.
Αυτή ήταν μια ιδέα που διέθεταν οι αρχαίοι, ότι τα ιστορικά γεγονότα έχουν συχνά μια «παρασκηνιακή» αντίρροπη διάσταση - δηλαδή ότι κάποια δεδομένη «πρόθεση» ή δράση (για παράδειγμα η ΕΕ) μπορεί να καταλήξει να επιταχύνει ακριβώς τις διαδικασίες που αυτή είχε σκοπό να επιβραδύνει ή να σταματήσει.
Ο Schmitt, εξήγησε το παράδοξο μέσω του οποίου μια «δράση πέδησης» (όπως αυτή που αναλαμβάνει η ΕΕ) μπορεί στην πραγματικότητα να αντιστραφεί, σε μια ανεπιθύμητη επιτάχυνση των ίδιων των διαδικασιών που η ΕΕ σκοπεύει να αντιταχθεί.
Ο Schmitt το αποκαλούσε αυτό ως το «ακούσιο» αποτέλεσμα, δεδομένου ότι προκάλεσε αποτελέσματα σε αντίθεση με την αρχική πρόθεση.
Για τους αρχαίους, απλώς τους υπενθύμισε ότι εμείς οι άνθρωποι συχνά είναι απλώς αντικείμενα της ιστορίας, και όχι αιτιώδη υποκείμενα.
Είναι πιθανό ότι η «δράση πέδησης» που επιβάλλεται στην Ελλάδα, στη Βρετανία, στην Ουγγαρία - και τώρα στην Ιταλία - μπορεί να μετατοπιστεί με ακρίβεια προς το Katechon του Schmitt.
Η Ιταλία έχει παραμείνει σε οικονομικό κενό εδώ και δεκαετίες: η νέα κυβέρνησή της αισθάνεται υποχρεωμένη να ανακουφίσει, κατά κάποιο τρόπο, τις συσσωρευμένες οικονομικές πιέσεις των τελευταίων ετών και να προσπαθήσει να αναζωογονήσει την ανάπτυξη.
Ωστόσο, το κράτος έχει υψηλό επίπεδο χρέους προς το ΑΕΠ και η ΕΕ επιμένει ότι η Ιταλία πρέπει να αντέξει τις συνέπειες: πρέπει να τηρεί τους «κανόνες».
Ο καθηγητής Michael Hudson εξηγεί πώς η «δράση πέδησης» της ΕΕ σε σχέση με το ιταλικό χρέος αντιπροσωπεύει ένα ορισμένο ευρωπαϊκό σκέλος ψυχικής ακαμψίας που αγνοεί εντελώς την ιστορική εμπειρία και μπορεί ακριβώς να οδηγήσει στο Katechon: το αντίθετο από αυτό που προορίζεται.
Σε συνέντευξή του στον John Siman, ο Hudson λέει: «Στις αρχαίες κοινωνίες της Μεσοποταμίας, έγινε κατανοητό ότι η ελευθερία διατηρήθηκε προστατεύοντας τους οφειλέτες.
Ένα διορθωτικό μοντέλο υπήρξε και άνθισε στην οικονομική λειτουργία των Μεσοποταμιών, κατά τη διάρκεια της τρίτης και της δεύτερης χιλιετίας π.Χ.
Μπορεί να ονομαστεί και αμνηστία...
Αποτελείται από την απαραίτητη και περιοδική διαγραφή των χρεών των μικρών αγροτών.
Η διαχρονική δυναμική της ιστορίας ήταν η ώθηση των οικονομικών ελίτ να συγκεντρώνουν τον έλεγχο στα χέρια τους και να διαχειρίζονται την οικονομία με αρπακτικά, επιθετικά μέσα.
Η φαινομενική ελευθερία τους [έρχεται] εις βάρος της αρμόδιας αρχής και της οικονομίας γενικότερα.
Ως εκ τούτου, είναι [το αντίθετο της ελευθερίας - όπως σχεδιάστηκε στη σουμεριακή εποχή ...
Έτσι ήταν αναπόφευκτο [σε μεταγενέστερους αιώνες], ότι στην ελληνική και τη ρωμαϊκή ιστορία, αυξανόμενος αριθμός μικρών αγροτών κατέστη αναπόφευκτα χρεωμένος και τελικά έχασε την περιουσία του.
ήταν αναπόφευκτο οι πιστωτές τους να συγκεντρώσουν τεράστιες εκτάσεις γης και να μετατραπούν σε παρασιτικούς ολιγάρχες.
Αυτή η έμφυτη τάση προς την κοινωνική πόλωση - που προκύπτει από την αδιαλλαξία του χρέους - είναι η πρωτότυπη και ανίατη κατάρα στον αιώνα μας.
Ο Hudson υποστηρίζει ότι η μακρά, παρακμή και πτώση της Ρώμης αρχίζει, όχι όπως το είχε ο Γκίμπον, με το θάνατο του Μάρκου Αυρήλιου, αλλά τέσσερις αιώνες νωρίτερα, μετά την καταστροφή του ιταλικού τοπίου από τον Χάνιμπαλ κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου (218-201 π.Χ.).
Μετά από αυτόν τον πόλεμο, οι μικροί αγρότες της Ιταλίας δεν ανέκτησαν ποτέ τη γη τους, η οποία συστηματικά απορρίφθηκε από τα prædia, τα μεγάλα ολιγαρχικά κτήματα, όπως παρατηρεί ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος.
[Φυσικά, σήμερα είναι μικρές και μεσαίες ιταλικές επιχειρήσεις που καταπίνονται από ολιγαρχικές πανευρωπαϊκές εταιρείες.]
Αλλά μεταξύ των σύγχρονων μελετητών, όπως τονίζει ο Hudson, «ο Arnold Toynbee είναι σχεδόν ο μόνος που υπογραμμίζει το ρόλο του χρέους στη συγκέντρωση του ρωμαϊκού πλούτου και ιδιοκτησίας» και εξηγεί ότι «οι κοινωνίες της Μεσοποταμίας κοινωνίες δεν ενδιαφέρονται για την ισότητα αλλά ήταν πολιτισμένοι.
Και είχαν την οικονομική εξειδίκευση για να καταλάβουν ότι, δεδομένου ότι ο τόκος των δανείων αυξάνεται εκθετικά, ενώ η οικονομική ανάπτυξη ακολουθεί στην καλύτερη περίπτωση μια καμπύλη S, αυτό σημαίνει ότι οι οφειλέτες, αν δεν προστατεύονται από μια κεντρική αρχή, καταλήγουν να γίνονται μόνιμοι δεσμοί με τους πιστωτές τους .
Έτσι, οι βασιλιάδες της Μεσοποταμίας διασώζαν τακτικά τους οφειλέτες που έπεφταν από τα χρέη τους. Ήξεραν ότι έπρεπε να το κάνουν αυτό. Ξανά και ξανά προχωρούσαν σε αμνηστίες χρεών»
Η ΕΕ έχει τιμωρήσει την Ελλάδα για το χρέος της - και θέλει να τιμωρήσει την Ιταλία γιατί παραβιάζει τους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ.
Η ΕΕ προσπαθεί αυτό που ο Schmitt χαρακτήρισε ως «σπασμωτική δράση», για να διατηρήσει την ηγεμονία του.
Αυτό, όμως, είναι πράγματι μια περίπτωση που η ΕΕ βλέπει το πρόβλημα της Ιταλίας, αλλά αγνοεί το δικό της μεγαλύτερο πρόβλημα.
Ο Lakshman Achuthan του Ινστιτούτου Ερευνών Οικονομικού Κύκλου γράφει: «Το συνδυασμένο χρέος των ΗΠΑ, της Ευρωζώνης, της Ιαπωνίας και της Κίνας αυξήθηκε περισσότερο από δέκα φορές περισσότερο από το συνδυασμένο ΑΕΠ τους κατά το παρελθόν έτος. Είναι αξιοσημείωτο ότι η παγκόσμια οικονομία - η επιβράδυνση του συγχρονισμού, παρά το αυξανόμενο χρέος - βρίσκεται σε μια κατάσταση που θυμίζει το Red Queen Effect.
Όπως λέει η Κόκκινη Βασίλισσα στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων του Lewis Carroll: "Τώρα, βλέπετε, τρέξτε όσο μπορείτε για να… μείνετε στην ίδια θέση.
Αν θέλετε να πάτε κάπου αλλού, πρέπει να τρέχετε τουλάχιστον δύο φορές πιο γρήγορα! ".
Κοιτάξτε τις ΗΠΑ: το ΑΕΠ αυξάνεται σε 2,5% και το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ ανέρχεται στο 105% του ΑΕΠ.
Το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών δαπανΆ 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε τόκους ημερησίως και το χρέος αυξάνεται στο 5-6% του ΑΕΠ.
Οι εκκλήσεις της Ελλάδας και της Ιταλίας για ελάφρυνση του χρέους μπορούν να θεωρηθούν από μερικούς ως διάθεση για «ιδιαίτερη μεταχείριση», μετά την παρελθούσα οικονομική κακοδιαχείριση.
Ο Hudson σημειώνει ότι "οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι αντικατέστησαν την κυκλική ιδέα του χρόνου και της κοινωνικής ανανέωσης, με εκείνη της γραμμικής εποχής" [με σύγκλιση προς το τέλος του χρόνου]: "Η οικονομική πόλωση έγινε μη αναστρέψιμη, όχι μόνο προσωρινή".
Αυτή είναι η ουσιαστική αντίφαση: ότι η αναπόφευκτη οικονομική διάχυση και η πόλωση μετασχηματίζουν την Ευρώπη σε μια ήπειρο που έχει χαραχθεί από ανεπίλυτες εσωτερικές αντιφάσεις.
Από τη μία πλευρά, καταδικάζει την Ιταλία για τα χρέη της και, αφετέρου, η ΕΚΤ έχει επιδιώξει την «καταστολή» των επιτοκίων σε αρνητικό έδαφος.
Πώς μπορεί η ΕΕ να μην έχει αναμένει από τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις να μην έχουν φορτώσει χρέος "θετικής μεταφοράς";
Πώς μπορούν να ανέμεναν ότι οι τράπεζες δεν έχουν φουσκώσει τους ισολογισμούς τους με «ελεύθερο χρέος» μέχρι να γίνουν «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν» (σ.σ.: too big to fail);
Η παγκόσμια έκρηξη του χρέους είναι ένα μακροοικονομικό πρόβλημα που υπερβαίνει κατά πολύ τον μικρόκοσμο της Ιταλίας.
Όπως και η αρχαία ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η ΕΕ έχει ατροφήσει και δεν βλέπει κάποια εναλλακτική λύση στα προβλήματά της.
Στο τέλος, όμως, μπορεί να αποτύχει στον στόχο της και αντί να γίνει πιο δυνατή να καταρρεύσει πλήρως.
www.bankingnews.gr
Όλοι αυτοί έχουν απογοητευθεί πλήρως από την έννοια της εξαναγκασμένης σύγκλισης προς μια ομοιόμορφη «τάξη» υπό την ηγεσία της ΕΕ, με τους αυστηρούς νομισματικούς «κλάδους» της.
Απορρίπτουν ακόμη το αίτημα της ΕΕ να είναι, κατά κάποιον τρόπο, μέρος μιας μεγαλύτερης πολιτιστικής τάξης ηθικών αξιών.
Αν η ΕΕ, κατά την μεταπολεμική εποχή, αντιπροσώπευε μια προσπάθεια να ξεφύγει από την αγγλοαμερικανική ηγεμονία, αυτά τα νέα δυνατά μπλοκ «πολιτιστικής αναζωπύρωσης» που επιδιώκουν να τοποθετηθούν ως αλληλεξαρτώμενοι, «κυρίαρχοι» χώροι, με τη σειρά τους, προσπαθούν να ξεφύγουν από μια άλλη ηγεμονία: μια διοικητική «ομοιομορφία» της ΕΕ.
Για να βγούμε από την ευρωπαϊκή αυτή τάξη (η οποία αρχικά ελπίζαμε ότι θα διαφέρει από την αγγλοαμερικανική επιρροή), η ΕΕ αναγκάστηκε να στηριχθεί στην αρχέτυπη δομή της «ελευθερίας» ως δικαιολογία της αυτοκρατορίας (που τώρα μεταμορφώθηκε στις τέσσερις ελευθερίες της ΕΕ »), στην οποία έχουν δεσμευθεί οι αυστηρές «ομοιομορφίες» της ΕΕ («ισότιμες συνθήκες», ρύθμιση σε όλες τις πτυχές της ζωής, φορολογία και οικονομική εναρμόνιση).
Το ευρωπαϊκό «σχέδιο» έχει γίνει αντιληπτό ως κάτι που αποπνέει ξεχωριστούς και αρχαίους «τρόπους ύπαρξης».
Πράγματι, τα ίδια τα γεγονότα που επιχειρήθηκαν σε διαφορετικά επίπεδα και σε ξεχωριστές γεωγραφικές πολιτιστικές περιοχές, δείχνουν ότι η ηγεμονία της ΕΕ έχει ήδη εξασθενήσει σε σημείο που μπορεί να μην είναι σε θέση να εμποδίσει πλήρως την εμφάνιση αυτού του νέου κύματος.
Αυτό που διακυβεύεται ακριβώς για την ΕΕ είναι εάν μπορεί να επιτύχει να επιβραδύνει και να περιορίσει με κάθε τρόπο την εμφάνιση αυτής της διαδικασίας πολιτισμικής επανεγγραφής, η οποία, φυσικά, απειλεί να σπάσει την εκπληκτική «αλληλεγγύη» της ΕΕ και να κατατμήσει το πρόγραμμά για μια τέλεια ρυθμισμένη τελωνειακή ένωση και κοινό χώρο εμπορίου.
Ήταν ο Carl Schmitt - ο πολιτικός φιλόσοφος - ωστόσο, ο οποίος προειδοποίησε έντονα για την πιθανότητα αυτού που ονομάζεται αρνητικός επιταχυντής «κατέχων» (katechon).
Αυτό φαίνεται να ισχύει - ακριβώς - στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η ΕΕ.
Αυτή ήταν μια ιδέα που διέθεταν οι αρχαίοι, ότι τα ιστορικά γεγονότα έχουν συχνά μια «παρασκηνιακή» αντίρροπη διάσταση - δηλαδή ότι κάποια δεδομένη «πρόθεση» ή δράση (για παράδειγμα η ΕΕ) μπορεί να καταλήξει να επιταχύνει ακριβώς τις διαδικασίες που αυτή είχε σκοπό να επιβραδύνει ή να σταματήσει.
Ο Schmitt, εξήγησε το παράδοξο μέσω του οποίου μια «δράση πέδησης» (όπως αυτή που αναλαμβάνει η ΕΕ) μπορεί στην πραγματικότητα να αντιστραφεί, σε μια ανεπιθύμητη επιτάχυνση των ίδιων των διαδικασιών που η ΕΕ σκοπεύει να αντιταχθεί.
Ο Schmitt το αποκαλούσε αυτό ως το «ακούσιο» αποτέλεσμα, δεδομένου ότι προκάλεσε αποτελέσματα σε αντίθεση με την αρχική πρόθεση.
Για τους αρχαίους, απλώς τους υπενθύμισε ότι εμείς οι άνθρωποι συχνά είναι απλώς αντικείμενα της ιστορίας, και όχι αιτιώδη υποκείμενα.
Είναι πιθανό ότι η «δράση πέδησης» που επιβάλλεται στην Ελλάδα, στη Βρετανία, στην Ουγγαρία - και τώρα στην Ιταλία - μπορεί να μετατοπιστεί με ακρίβεια προς το Katechon του Schmitt.
Η Ιταλία έχει παραμείνει σε οικονομικό κενό εδώ και δεκαετίες: η νέα κυβέρνησή της αισθάνεται υποχρεωμένη να ανακουφίσει, κατά κάποιο τρόπο, τις συσσωρευμένες οικονομικές πιέσεις των τελευταίων ετών και να προσπαθήσει να αναζωογονήσει την ανάπτυξη.
Ωστόσο, το κράτος έχει υψηλό επίπεδο χρέους προς το ΑΕΠ και η ΕΕ επιμένει ότι η Ιταλία πρέπει να αντέξει τις συνέπειες: πρέπει να τηρεί τους «κανόνες».
Ο καθηγητής Michael Hudson εξηγεί πώς η «δράση πέδησης» της ΕΕ σε σχέση με το ιταλικό χρέος αντιπροσωπεύει ένα ορισμένο ευρωπαϊκό σκέλος ψυχικής ακαμψίας που αγνοεί εντελώς την ιστορική εμπειρία και μπορεί ακριβώς να οδηγήσει στο Katechon: το αντίθετο από αυτό που προορίζεται.
Σε συνέντευξή του στον John Siman, ο Hudson λέει: «Στις αρχαίες κοινωνίες της Μεσοποταμίας, έγινε κατανοητό ότι η ελευθερία διατηρήθηκε προστατεύοντας τους οφειλέτες.
Ένα διορθωτικό μοντέλο υπήρξε και άνθισε στην οικονομική λειτουργία των Μεσοποταμιών, κατά τη διάρκεια της τρίτης και της δεύτερης χιλιετίας π.Χ.
Μπορεί να ονομαστεί και αμνηστία...
Αποτελείται από την απαραίτητη και περιοδική διαγραφή των χρεών των μικρών αγροτών.
Η διαχρονική δυναμική της ιστορίας ήταν η ώθηση των οικονομικών ελίτ να συγκεντρώνουν τον έλεγχο στα χέρια τους και να διαχειρίζονται την οικονομία με αρπακτικά, επιθετικά μέσα.
Η φαινομενική ελευθερία τους [έρχεται] εις βάρος της αρμόδιας αρχής και της οικονομίας γενικότερα.
Ως εκ τούτου, είναι [το αντίθετο της ελευθερίας - όπως σχεδιάστηκε στη σουμεριακή εποχή ...
Έτσι ήταν αναπόφευκτο [σε μεταγενέστερους αιώνες], ότι στην ελληνική και τη ρωμαϊκή ιστορία, αυξανόμενος αριθμός μικρών αγροτών κατέστη αναπόφευκτα χρεωμένος και τελικά έχασε την περιουσία του.
ήταν αναπόφευκτο οι πιστωτές τους να συγκεντρώσουν τεράστιες εκτάσεις γης και να μετατραπούν σε παρασιτικούς ολιγάρχες.
Αυτή η έμφυτη τάση προς την κοινωνική πόλωση - που προκύπτει από την αδιαλλαξία του χρέους - είναι η πρωτότυπη και ανίατη κατάρα στον αιώνα μας.
Ο Hudson υποστηρίζει ότι η μακρά, παρακμή και πτώση της Ρώμης αρχίζει, όχι όπως το είχε ο Γκίμπον, με το θάνατο του Μάρκου Αυρήλιου, αλλά τέσσερις αιώνες νωρίτερα, μετά την καταστροφή του ιταλικού τοπίου από τον Χάνιμπαλ κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Πολέμου (218-201 π.Χ.).
Μετά από αυτόν τον πόλεμο, οι μικροί αγρότες της Ιταλίας δεν ανέκτησαν ποτέ τη γη τους, η οποία συστηματικά απορρίφθηκε από τα prædia, τα μεγάλα ολιγαρχικά κτήματα, όπως παρατηρεί ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος.
[Φυσικά, σήμερα είναι μικρές και μεσαίες ιταλικές επιχειρήσεις που καταπίνονται από ολιγαρχικές πανευρωπαϊκές εταιρείες.]
Αλλά μεταξύ των σύγχρονων μελετητών, όπως τονίζει ο Hudson, «ο Arnold Toynbee είναι σχεδόν ο μόνος που υπογραμμίζει το ρόλο του χρέους στη συγκέντρωση του ρωμαϊκού πλούτου και ιδιοκτησίας» και εξηγεί ότι «οι κοινωνίες της Μεσοποταμίας κοινωνίες δεν ενδιαφέρονται για την ισότητα αλλά ήταν πολιτισμένοι.
Και είχαν την οικονομική εξειδίκευση για να καταλάβουν ότι, δεδομένου ότι ο τόκος των δανείων αυξάνεται εκθετικά, ενώ η οικονομική ανάπτυξη ακολουθεί στην καλύτερη περίπτωση μια καμπύλη S, αυτό σημαίνει ότι οι οφειλέτες, αν δεν προστατεύονται από μια κεντρική αρχή, καταλήγουν να γίνονται μόνιμοι δεσμοί με τους πιστωτές τους .
Έτσι, οι βασιλιάδες της Μεσοποταμίας διασώζαν τακτικά τους οφειλέτες που έπεφταν από τα χρέη τους. Ήξεραν ότι έπρεπε να το κάνουν αυτό. Ξανά και ξανά προχωρούσαν σε αμνηστίες χρεών»
Η ΕΕ έχει τιμωρήσει την Ελλάδα για το χρέος της - και θέλει να τιμωρήσει την Ιταλία γιατί παραβιάζει τους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ.
Η ΕΕ προσπαθεί αυτό που ο Schmitt χαρακτήρισε ως «σπασμωτική δράση», για να διατηρήσει την ηγεμονία του.
Αυτό, όμως, είναι πράγματι μια περίπτωση που η ΕΕ βλέπει το πρόβλημα της Ιταλίας, αλλά αγνοεί το δικό της μεγαλύτερο πρόβλημα.
Ο Lakshman Achuthan του Ινστιτούτου Ερευνών Οικονομικού Κύκλου γράφει: «Το συνδυασμένο χρέος των ΗΠΑ, της Ευρωζώνης, της Ιαπωνίας και της Κίνας αυξήθηκε περισσότερο από δέκα φορές περισσότερο από το συνδυασμένο ΑΕΠ τους κατά το παρελθόν έτος. Είναι αξιοσημείωτο ότι η παγκόσμια οικονομία - η επιβράδυνση του συγχρονισμού, παρά το αυξανόμενο χρέος - βρίσκεται σε μια κατάσταση που θυμίζει το Red Queen Effect.
Όπως λέει η Κόκκινη Βασίλισσα στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων του Lewis Carroll: "Τώρα, βλέπετε, τρέξτε όσο μπορείτε για να… μείνετε στην ίδια θέση.
Αν θέλετε να πάτε κάπου αλλού, πρέπει να τρέχετε τουλάχιστον δύο φορές πιο γρήγορα! ".
Κοιτάξτε τις ΗΠΑ: το ΑΕΠ αυξάνεται σε 2,5% και το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ ανέρχεται στο 105% του ΑΕΠ.
Το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών δαπανΆ 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε τόκους ημερησίως και το χρέος αυξάνεται στο 5-6% του ΑΕΠ.
Οι εκκλήσεις της Ελλάδας και της Ιταλίας για ελάφρυνση του χρέους μπορούν να θεωρηθούν από μερικούς ως διάθεση για «ιδιαίτερη μεταχείριση», μετά την παρελθούσα οικονομική κακοδιαχείριση.
Ο Hudson σημειώνει ότι "οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι αντικατέστησαν την κυκλική ιδέα του χρόνου και της κοινωνικής ανανέωσης, με εκείνη της γραμμικής εποχής" [με σύγκλιση προς το τέλος του χρόνου]: "Η οικονομική πόλωση έγινε μη αναστρέψιμη, όχι μόνο προσωρινή".
Αυτή είναι η ουσιαστική αντίφαση: ότι η αναπόφευκτη οικονομική διάχυση και η πόλωση μετασχηματίζουν την Ευρώπη σε μια ήπειρο που έχει χαραχθεί από ανεπίλυτες εσωτερικές αντιφάσεις.
Από τη μία πλευρά, καταδικάζει την Ιταλία για τα χρέη της και, αφετέρου, η ΕΚΤ έχει επιδιώξει την «καταστολή» των επιτοκίων σε αρνητικό έδαφος.
Πώς μπορεί η ΕΕ να μην έχει αναμένει από τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις να μην έχουν φορτώσει χρέος "θετικής μεταφοράς";
Πώς μπορούν να ανέμεναν ότι οι τράπεζες δεν έχουν φουσκώσει τους ισολογισμούς τους με «ελεύθερο χρέος» μέχρι να γίνουν «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν» (σ.σ.: too big to fail);
Η παγκόσμια έκρηξη του χρέους είναι ένα μακροοικονομικό πρόβλημα που υπερβαίνει κατά πολύ τον μικρόκοσμο της Ιταλίας.
Όπως και η αρχαία ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η ΕΕ έχει ατροφήσει και δεν βλέπει κάποια εναλλακτική λύση στα προβλήματά της.
Στο τέλος, όμως, μπορεί να αποτύχει στον στόχο της και αντί να γίνει πιο δυνατή να καταρρεύσει πλήρως.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών