![Fischer (Γερμανία): Υπό την αντιπαλότητα ΗΠΑ - Κίνας, η ΕΕ πρέπει να ισορροπήσει και να συνεργαστεί μαζί τους, χωρίς να υποταχθεί](https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/d227a18735d881f7c33f283f4b2480f6_XL.jpg)
Σε μια παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των Κινέζων, η Ευρώπη θα ήταν η ηττημένη - Η συνεργασία με την Κίνα επιβάλλεται, αλλά κανενός είδους εξάρτηση που θα την κρατούσε υποδεέστερη, υποστηρίζει ο πρώην ΥΠΕξ της Γερμανίας J.Fischer
Παρόλο που η αντιπαλότητα των Κινέζων και Αμερικανών κλιμακώθηκε πολύ πριν από την έξαρση της κρίσης COVID-19 και έκτοτε κοντεύει να εκτροχιαστεί.
Αλλά ενώ και οι δύο χώρες επιδιώκουν ένα όραμα μηδενικού αθροίσματος για το μέλλον, μόνο μία το πράττει με μια μακροπρόθεσμη στρατηγική.
Η πανδημία COVID-19 είναι αναμφισβήτητα η πρώτη πραγματικά παγκόσμια κρίση του 21ου αιώνα, τονίζει σε ανάλυσή του ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και πρώην αντικαγκελάριος της Γερμανίας Joschka Fischer.
Οι οικονομικές διαταραχές που προκλήθηκαν από ένα μικροσκοπικό παθογόνο συγκρίνονται μόνο με τους παγκόσμιους πολέμους του περασμένου αιώνα.
Η έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τον Αύγουστο του 1914, όχι μόνο έληξε μια μακρά περίοδο ειρήνης, αλλά επίσης ανέστειλε μια προηγούμενη εποχή οικονομικής ολοκλήρωσης και παγκοσμιοποίησης.
Καθώς κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο επιδιώκουν νέες προστατευτικές ατζέντες, η οικονομική ανάπτυξη κατέρρευσε γενικά.
Μια γενιά αργότερα, ακολούθησε ένας άλλος παγκόσμιος πόλεμος, μετά τον οποίο ακολούθησε ο Ψυχρός Πόλεμος.
Ο κόσμος και η παγκόσμια πολιτική, φαινόταν πολύ διαφορετική στο τέλος αυτής της περιόδου συνεχών συγκρούσεων και πολιτικής αντιπαλότητας, από το 1914 έως το 1989, από ό, τι στο αρχή.
Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν η κυρίαρχη οικονομική και στρατιωτική δύναμη.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αντικαταστάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων η ηγεμονική θέση ενισχύθηκε περαιτέρω μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς θα αλλάξει η κατανομή της παγκόσμιας ισχύος ως αποτέλεσμα της κρίσης COVID-19.
Και αυτό που πρέπει να δούμε είναι κατά πόσον ο αντίκτυπος της πανδημίας θα είναι συγκρίσιμος με εκείνον των δύο παγκόσμιων πολέμων.
Είναι σαφές ότι μια παγκόσμια οικονομική κρίση σε αυτήν την κλίμακα θα προκαλέσει σοβαρά γεωπολιτικά σοκ.
Η Αμερική, η ήδη κατεστημένη υπερδύναμη, μπορεί να παραμείνει στη θέση της στην κορυφή της παγκόσμιας τάξης μεν.. αλλά τα περισσότερα σημάδια υποδηλώνουν ότι η Κίνα, η αναδυόμενη υπερδύναμη, θα επικρατήσει, εγκαινιάζοντας τον αιώνα της Ανατολικής Ασίας.
Ο σινο-αμερικανικός ανταγωνισμός διαμορφώθηκε ως η καθοριστική ηγεμονική σύγκρουση του 21ου αιώνα πολύ πριν από την κρίση του COVID-19.
Παρ 'όλα αυτά, η πανδημία, μαζί με τις πολιτικές των εκλογών στις ΗΠΑ, φαίνεται να ενισχύουν και να επιταχύνουν την αντιπαράθεση.
Για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Donald Trump, όλα διακυβεύονται στις εκλογές του Νοεμβρίου.
Έχοντας κακοδιαχειριστεί την πανδημία και προεδρεύοντας μιας άνευ προηγουμένου εγχώριας οικονομικής κρίσης, χρειάζεται έναν αποδιοπομπαίο τράγο και η Κίνα είναι η προφανής επιλογή.
Εξάλλου, ενώ οι περισσότερες πολιτικές του Trump έχουν, κατά γενικό κανόνα, διχάσει την αμερικανική κοινωνία, η προσέγγισή του στην Κίνα είναι σημαντική εξαίρεση.
Συνεχίζοντας την επίθεση εναντίον της Κίνας, μπορεί να βασίζεται σε ευρεία υποστήριξη.
Ακόμα και βαθιά στις φιλελεύθερες δημοκρατικές τάξεις, η αμερικανική στάση απέναντι στην Κίνα έχει αποδειχθεί σημαντική τα τελευταία χρόνια.
Πολλές αντιρρήσεις των ΗΠΑ είναι δύσκολο να απορριφθούν.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι πράγματι ένα αυταρχικό - ακόμη και ολοκληρωτικό - κράτος υπό τον αποκλειστικό έλεγχο ενός λενινιστικού κόμματος.
Έχει ασχοληθεί με οικονομική και τεχνολογική κατασκοπία εναντίον των ΗΠΑ σε μεγάλη κλίμακα, κατέφυγε σε αθέμιτες εμπορικές πρακτικές και διεκδίκησε βίαια εδαφικές αξιώσεις έναντι της Ινδίας, της Ταϊβάν και της Θάλασσας της Νότιας Κίνας.
Από τη δίωξή του σε εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες στη Σινγιάνγκ και την πρόσφατη κίνηση για εδραίωση του ελέγχου στο Χονγκ Κονγκ, έως τον αρχικό χειρισμό της επιδημίας COVID-19 στη Γουχάν, η κυβέρνηση της Κίνας δεν έχει κάνει πολλά για να εμπνεύσει την εμπιστοσύνη.
Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί τα βασικά ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει η κυβέρνηση Trump με τις ΗΠΑ να διατηρούν τον παγκόσμιο ηγετικό τους ρόλο:
Τι θέλουν οι ΗΠΑ υπό τον Trump;
Να ηγούνται χωρίς να αναλάβουν την ευθύνη;
Αυτό είναι απίθανο να λειτουργήσει.
Ενώ οι ΗΠΑ παραμένουν στραμμένες στη βραχυπρόθεσμη σκέψη, η Κίνα καθιερώνεται ως εναλλακτική πηγή παγκόσμιας ηγεσίας και επενδύσεων, ακολουθώντας υπομονετικά μια μακροπρόθεσμη στρατηγική για την εκμετάλλευση του γεωπολιτικού κενού που δημιουργείται από την εσωτερική στροφή της Αμερικής.
Σε κάθε περίπτωση, το πλήγμα προς τη διεθνή εικόνα της Αμερικής, ειδικά μετά την καταστροφική αποτυχία της κυβέρνησης Trump έναντι του COVID-19, θα είναι δύσκολο να γιατρευτεί.
Η πανδημία ενισχύει τη γενική εντύπωση ότι οι ΗΠΑ είναι μια παρακμιακή υπερδύναμη, που σύντομα θα αντικατασταθεί από μια στρατηγικά ικανή και οικονομικά δυναμική Κίνα.
Η παλιά ιστορία για την άνοδο και την πτώση των μεγάλων δυνάμεων γράφεται τώρα από έναν ιό.
Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι αυτό το κεφάλαιο θα παίξει ειρηνικά.
Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας, η Ευρώπη βρέθηκε στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο αντίπαλες γεωπολιτικές δυνάμεις - και αφέθηκε στο σκοτάδι, να αγνοεί τις πραγματικές προθέσεις της Αμερικής προς την Κίνα.
Θέλουν οι ΗΠΑ να επιδιώξουν τον περιορισμό ή τη συνολική αντιπαράθεση - έως και συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής σύγκρουσης - για να εμποδίσουν ή ακόμα και να αντιστρέψουν την άνοδο της Κίνας;
Η δεύτερη στρατηγική, που επαναλαμβάνει την προσέγγιση της Δύσης στην Κίνα κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη, τουλάχιστον.
Η εναλλακτική λύση για τη Δύση είναι να επιδιώξει μακροπρόθεσμο περιορισμό επί τη βάσει της στρατηγικής αντιπαλότητας.
Η Ευρώπη θα ήταν καλό να επιλέξει αυτήν την επιλογή.
Σε μια παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των Κινέζων, η Ευρώπη, στο δυτικό άκρο της Ευρασίας, θα ήταν η ηττημένη.
Ως ολοκληρωτικό μονοκομματικό κράτος, η Κίνα δεν μπορεί ποτέ να είναι πραγματικός εταίρος στην Ευρώπη με κανονιστικούς όρους.
Ακόμα και μετά από τρία χρόνια του Trump, η σχέση της Ευρώπης με τις ΗΠΑ παραμένει πολύ πιο κοντά από τη σχέση που θα μπορούσε ποτέ να περιμένει με την Κίνα.
Αλλά η Κίνα είναι ήδη πολύ μεγάλη, πολύ επιτυχημένη και πολύ σημαντική για να αγνοηθεί.
Τα πραγματικά περιστατικά απαιτούν συνεργασία.
Το κλειδί είναι η διάκριση μεταξύ στρατηγικής δέσμευσης με την Κίνα και υποταγής σε αυτήν.
Η διατήρηση αυτής της κρίσιμης διάκρισης θα απαιτήσει από την Ευρώπη να αποφύγει να εξαρτάται οικονομικά ή τεχνολογικά από τον αντίπαλο της Δύσης.
www.bankingnews.gr
Αλλά ενώ και οι δύο χώρες επιδιώκουν ένα όραμα μηδενικού αθροίσματος για το μέλλον, μόνο μία το πράττει με μια μακροπρόθεσμη στρατηγική.
Η πανδημία COVID-19 είναι αναμφισβήτητα η πρώτη πραγματικά παγκόσμια κρίση του 21ου αιώνα, τονίζει σε ανάλυσή του ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και πρώην αντικαγκελάριος της Γερμανίας Joschka Fischer.
Οι οικονομικές διαταραχές που προκλήθηκαν από ένα μικροσκοπικό παθογόνο συγκρίνονται μόνο με τους παγκόσμιους πολέμους του περασμένου αιώνα.
Η έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τον Αύγουστο του 1914, όχι μόνο έληξε μια μακρά περίοδο ειρήνης, αλλά επίσης ανέστειλε μια προηγούμενη εποχή οικονομικής ολοκλήρωσης και παγκοσμιοποίησης.
Καθώς κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο επιδιώκουν νέες προστατευτικές ατζέντες, η οικονομική ανάπτυξη κατέρρευσε γενικά.
Μια γενιά αργότερα, ακολούθησε ένας άλλος παγκόσμιος πόλεμος, μετά τον οποίο ακολούθησε ο Ψυχρός Πόλεμος.
Ο κόσμος και η παγκόσμια πολιτική, φαινόταν πολύ διαφορετική στο τέλος αυτής της περιόδου συνεχών συγκρούσεων και πολιτικής αντιπαλότητας, από το 1914 έως το 1989, από ό, τι στο αρχή.
Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν η κυρίαρχη οικονομική και στρατιωτική δύναμη.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αντικαταστάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων η ηγεμονική θέση ενισχύθηκε περαιτέρω μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς θα αλλάξει η κατανομή της παγκόσμιας ισχύος ως αποτέλεσμα της κρίσης COVID-19.
Και αυτό που πρέπει να δούμε είναι κατά πόσον ο αντίκτυπος της πανδημίας θα είναι συγκρίσιμος με εκείνον των δύο παγκόσμιων πολέμων.
Είναι σαφές ότι μια παγκόσμια οικονομική κρίση σε αυτήν την κλίμακα θα προκαλέσει σοβαρά γεωπολιτικά σοκ.
Η Αμερική, η ήδη κατεστημένη υπερδύναμη, μπορεί να παραμείνει στη θέση της στην κορυφή της παγκόσμιας τάξης μεν.. αλλά τα περισσότερα σημάδια υποδηλώνουν ότι η Κίνα, η αναδυόμενη υπερδύναμη, θα επικρατήσει, εγκαινιάζοντας τον αιώνα της Ανατολικής Ασίας.
Ο σινο-αμερικανικός ανταγωνισμός διαμορφώθηκε ως η καθοριστική ηγεμονική σύγκρουση του 21ου αιώνα πολύ πριν από την κρίση του COVID-19.
Παρ 'όλα αυτά, η πανδημία, μαζί με τις πολιτικές των εκλογών στις ΗΠΑ, φαίνεται να ενισχύουν και να επιταχύνουν την αντιπαράθεση.
Για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Donald Trump, όλα διακυβεύονται στις εκλογές του Νοεμβρίου.
Έχοντας κακοδιαχειριστεί την πανδημία και προεδρεύοντας μιας άνευ προηγουμένου εγχώριας οικονομικής κρίσης, χρειάζεται έναν αποδιοπομπαίο τράγο και η Κίνα είναι η προφανής επιλογή.
Εξάλλου, ενώ οι περισσότερες πολιτικές του Trump έχουν, κατά γενικό κανόνα, διχάσει την αμερικανική κοινωνία, η προσέγγισή του στην Κίνα είναι σημαντική εξαίρεση.
Συνεχίζοντας την επίθεση εναντίον της Κίνας, μπορεί να βασίζεται σε ευρεία υποστήριξη.
Ακόμα και βαθιά στις φιλελεύθερες δημοκρατικές τάξεις, η αμερικανική στάση απέναντι στην Κίνα έχει αποδειχθεί σημαντική τα τελευταία χρόνια.
Πολλές αντιρρήσεις των ΗΠΑ είναι δύσκολο να απορριφθούν.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι πράγματι ένα αυταρχικό - ακόμη και ολοκληρωτικό - κράτος υπό τον αποκλειστικό έλεγχο ενός λενινιστικού κόμματος.
Έχει ασχοληθεί με οικονομική και τεχνολογική κατασκοπία εναντίον των ΗΠΑ σε μεγάλη κλίμακα, κατέφυγε σε αθέμιτες εμπορικές πρακτικές και διεκδίκησε βίαια εδαφικές αξιώσεις έναντι της Ινδίας, της Ταϊβάν και της Θάλασσας της Νότιας Κίνας.
Από τη δίωξή του σε εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες στη Σινγιάνγκ και την πρόσφατη κίνηση για εδραίωση του ελέγχου στο Χονγκ Κονγκ, έως τον αρχικό χειρισμό της επιδημίας COVID-19 στη Γουχάν, η κυβέρνηση της Κίνας δεν έχει κάνει πολλά για να εμπνεύσει την εμπιστοσύνη.
Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί τα βασικά ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει η κυβέρνηση Trump με τις ΗΠΑ να διατηρούν τον παγκόσμιο ηγετικό τους ρόλο:
Τι θέλουν οι ΗΠΑ υπό τον Trump;
Να ηγούνται χωρίς να αναλάβουν την ευθύνη;
Αυτό είναι απίθανο να λειτουργήσει.
Ενώ οι ΗΠΑ παραμένουν στραμμένες στη βραχυπρόθεσμη σκέψη, η Κίνα καθιερώνεται ως εναλλακτική πηγή παγκόσμιας ηγεσίας και επενδύσεων, ακολουθώντας υπομονετικά μια μακροπρόθεσμη στρατηγική για την εκμετάλλευση του γεωπολιτικού κενού που δημιουργείται από την εσωτερική στροφή της Αμερικής.
Σε κάθε περίπτωση, το πλήγμα προς τη διεθνή εικόνα της Αμερικής, ειδικά μετά την καταστροφική αποτυχία της κυβέρνησης Trump έναντι του COVID-19, θα είναι δύσκολο να γιατρευτεί.
Η πανδημία ενισχύει τη γενική εντύπωση ότι οι ΗΠΑ είναι μια παρακμιακή υπερδύναμη, που σύντομα θα αντικατασταθεί από μια στρατηγικά ικανή και οικονομικά δυναμική Κίνα.
Η παλιά ιστορία για την άνοδο και την πτώση των μεγάλων δυνάμεων γράφεται τώρα από έναν ιό.
Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι αυτό το κεφάλαιο θα παίξει ειρηνικά.
Στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας, η Ευρώπη βρέθηκε στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο αντίπαλες γεωπολιτικές δυνάμεις - και αφέθηκε στο σκοτάδι, να αγνοεί τις πραγματικές προθέσεις της Αμερικής προς την Κίνα.
Θέλουν οι ΗΠΑ να επιδιώξουν τον περιορισμό ή τη συνολική αντιπαράθεση - έως και συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής σύγκρουσης - για να εμποδίσουν ή ακόμα και να αντιστρέψουν την άνοδο της Κίνας;
Η δεύτερη στρατηγική, που επαναλαμβάνει την προσέγγιση της Δύσης στην Κίνα κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη, τουλάχιστον.
Η εναλλακτική λύση για τη Δύση είναι να επιδιώξει μακροπρόθεσμο περιορισμό επί τη βάσει της στρατηγικής αντιπαλότητας.
Η Ευρώπη θα ήταν καλό να επιλέξει αυτήν την επιλογή.
Σε μια παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των Κινέζων, η Ευρώπη, στο δυτικό άκρο της Ευρασίας, θα ήταν η ηττημένη.
Ως ολοκληρωτικό μονοκομματικό κράτος, η Κίνα δεν μπορεί ποτέ να είναι πραγματικός εταίρος στην Ευρώπη με κανονιστικούς όρους.
Ακόμα και μετά από τρία χρόνια του Trump, η σχέση της Ευρώπης με τις ΗΠΑ παραμένει πολύ πιο κοντά από τη σχέση που θα μπορούσε ποτέ να περιμένει με την Κίνα.
Αλλά η Κίνα είναι ήδη πολύ μεγάλη, πολύ επιτυχημένη και πολύ σημαντική για να αγνοηθεί.
Τα πραγματικά περιστατικά απαιτούν συνεργασία.
Το κλειδί είναι η διάκριση μεταξύ στρατηγικής δέσμευσης με την Κίνα και υποταγής σε αυτήν.
Η διατήρηση αυτής της κρίσιμης διάκρισης θα απαιτήσει από την Ευρώπη να αποφύγει να εξαρτάται οικονομικά ή τεχνολογικά από τον αντίπαλο της Δύσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών